Εκδήλωση εξόριστων και συντρόφων/ισσών

Ενδιαφερόμενοι για την καλή λειτουργία του athens indymedia, αλλά και της συνέλευσής της (κάτι που μερικοί συμμετέχοντες στην τότε συλλογικότητα είχαν παραμελήσει), οι διεγραμμένοι της (από την ανοιχτή αυτή συλλογικότητα) και οι αποχωρήσαντές της συν σύντροφοι που ενδιαφέρονται εξίσου διοργανώνουν εκδήλωση με θέμα “Indymedia & Αντιπληροφόρηση”, την Τρίτη στις 8μ.μ. στο Πολυτεχνείο.

Ομολογουμένως, η αφίσα είναι πολύ ωραία!

Όσοι επίσης ενδιαφερόμενοι, προσέλθετε!

Η τρέλα του ζωντανού μικρόκοσμου

- Δε νιώθω καλά! Θα τρελαθώ! Πρέπει να πολλαπλασιαστώ, να κάνω απογόνους, να αφήσω παντού τα δικά μου γονίδια!
- Κούλαρε ρε, φάε καμιά πρωτεΐνη να στανιάρεις.
- Ναι, αυτό θα κάνω. Φέρτε μου πρωτεΐνες. Πολλές πρωτεΐνες.
- Ρε! Ρε μαλάκα, κάτω τα κουλά σου από το φαΐ μου! Ξεκόλλα και πάρε τη δική σου μερίδα.
- Φέρτε μου πρωτεΐνες ρε! Πρέπει να πολλαπλασαστώ!

Τσακώνονται, πέφτει ξύλο και τελικά του κλέβει τις πρωτεΐνες. Αλλά δεν του έφταναν μόνο αυτές. Ήθελε κι άλλες. Με μανία έκλεβε απ’όπου βρει και οι γείτονες έμεναν νυστικοί. Και έμειναν νυστικοί για πολλές μέρες, όσο αυτός τους έκλεβε και μεγάλωνε και πάχαινε τρώγοντας ό,τι έβρισκε μπροστά του.

Αυτό ήταν. Είχε ήδη τρελαθεί. Στριμωχνόταν, τεντωνόταν, στρίμωχνε τους γείτονες, ώσπου έσκασε στα δύο. Ο πρώτος απόγονος ήταν γεγονός. Απόγονος ενός τρελού που ήθελε να τρώει. Και τώρα οι τρελοί ήταν δύο. Έπεσε μεγάλη πείνα στην περιοχή και ο κίνδυνος μεγάλωνε. Οι δύο έγιναν τέσσερις και οι τέσσερις οχτώ και μετά δεκάξι και όσο πήγαινε μεγάλωνε το πλήθος, στριμώχνονταν οι υπόλοιποι, μέχρι που οι πρώτοι θάνατοι από ασφυξία έφεραν τον τρόμο στην περιοχή. Παντού νεκροί, πτώματα σάπια, ασφυξία, βρώμα, η γειτονιά μετατράπηκε σε κόλαση με διάβολους τους τρελούς.

Για ένα απροσδιόριστο αλλά σίγουρα τεράστιο χρονικό διάστημα (άλλωστε η αίσθηση του χρόνου είχε χαθεί πλέον), τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει την κατάσταση. Κάθε δομή είχε χαθεί και επικρατούσε θανάσιμο χάος. Κι από κει που δεν το περίμενε κανείς, έκαναν ντου κάτι ξένοι άγνωστοι στυγνοί δολοφόνοι και σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Κανείς δεν τους ήξερε και κανείς δεν τους είχε ξαναδεί. Άσχημοι, αλλόκοτοι, εχθρικοί εξωκοσμικοί. Εξαπλώθηκαν σ’όλη τη χώρα, αλλά η αδυναμία τους ήταν η κόλαση των τρελών, εκεί που είχε το περισσότερο κρέας. Κρέας για σφάξιμο, που μετά το άφηναν μαζί με τα υπόλοιπα πτώματα να σαπίσουν κι άλλο την περιοχή.

Κάποιοι τρελοί κυνηγημένοι, μετανάστευσαν σε άλλες χώρες για να σωθούν, συνεχίζοντας βέβαια τον σκοπό της ζωής τους, την ανεξέλεγχτη αναπαραγωγή του “είδους”. Η κόλαση τώρα, μεταφέρθηκε αλλού και μάλιστα όχι μόνο σε ένα μέρος. Αν δεν γινόταν κάτι να σταματήσει αυτός ο εφιάλτης, σύντομα όλος ο κόσμος θα κυριευόταν από ξεμυαλισμένους που θέλουνε να τρώνε για να σώσουν τα γονίδιά τους. Κι όμως, εκτός από τη μάχη μεταξύ των τρελών και τον δολοφόνων, δεν γινόταν τίποτα άλλο. Οι δολοφόνοι χωρίς καμία διάκριση αποτελείωναν τους πάντες. Και τα αθώα θύματα ήταν πάρα πολλά. Οι τρελοί στρίμωχναν όλο και περισσότερο τις περιοχές και έπνιγαν όλους όσους ήταν γύρω.

Ήταν πασιφανές ότι στο τέλος ο κόσμος όλος θα μετατρεπόταν σε ένα πεδίο μάχης μεταξύ δολοφόνων και τρελών που διψάνε για την διαιώνιση του είδους. Μια μάχη μεταξύ του θανάτου και της συνεχώς αυξανόμενης θέλησης για ζωή, τόσο ασυγκράτητη τρέλα για ζωή που τελικά αντιστρεφόταν κι αυτή σε θάνατο.

Κι όμως, αν δεν επικρατούσαν οι εξωκοσμικοί δολοφόνοι, κανένας δεν θα έμενε ζωντανός. Είχε έρθει η θανατηφόρα χημεία, να “καθαρίσει” τον κόσμο από τον θανατηφόρο καρκίνο.

Νευρωνικά περίπλοκες καταστάσεις

Αυτή η θεωρία μας έχει καταστρέψει απ’όλες τις πλευρές. Πας να ξεκινήσεις μια πράξη, θες όμως να την πετύχεις, για να την πετύχεις πρέπει να’χεις μια θεωρητική σωστή βάση, ξεκινάς να φτιάξεις την βάση σου κι εκεί κολλάς. Μπερδεύεσαι, ανοίγεις νέες προοπτικές και χάνεσαι σ’αυτές, ξαναβρίσκεσαι, προσπαθείς να καλύψεις όλες τις περιπτώσεις ενδεχόμενης στραβής εξέλιξης των πραγμάτων, ξαναχάνεσαι, ξεφεύγεις από το θέμα και τελικά καταλήγεις να έχεις φτιάξει μια πολύ σωστή θεωρητική βάση για το ότι δεν έκανες ούτε το ελάχιστο από την πράξη που σχεδίαζες. Κάτι ξέρανε οι αρχαίοι έλληνες… το’χανε πιάσει το νόημα τη τραγικής ειρωνείας…

Σαν να ψάχνεις κάτι στο internet (είμαι καμένη που το θέτω έτσι? ). Ξεκινάς με στόχο να βρεις συγκεκριμένες πληροφορίες και μετά από ένα τεταρτάκι καταλήγεις σε κάποιο site που αναλύει γιατί ο Νίτσε έγραφε με το αριστερό (που λέει ο λόγος). Πας να λύσεις μια άσκηση στα μαθηματικά σχετική με ακολουθίες και σειρές και καταλήγεις στην παραγώγιση του χρόνου (:-S). Να το πω κι αλλιώς. Τα φτιάχνεις μ’ενα παιδί και μετά από λίγο καιρό δεν ξέρεις ποιον/α θες να πρωτοφιλήσεις.

Ο στόχος πλέον δεν αποτελεί στόχο. Αποτελεί δρόμο για να πας σε άλλο στόχο, τον οποίο μετά από λίγο θα απορρήψεις, γιατί θα θυμηθείς ότι έχεις αφήσει ανικανοποίητο τον προηγούμενο στόχο, ο οποίος μπορεί να έχει άλλον ανικανοποίητο προηγούμενο στόχο, ο οποίος μπορεί να απορριφθεί γιατί από τότε που έβαλες αυτόν τον στόχο μέχρι τώρα που ξαναγύρισες σ’αυτόν (μιας και τον θυμήθηκες), τα πράματα έχουν αλλάξει και πλέον δεν έχει κανένα νόημα για σένα να τον ικανοποιήσεις.

Γκρίνια! Γκρίνια!

Μια ευχή, με αφορμή τους πρώτους ομοφιλοφιλικούς γάμους στην Ελλάδα

Ας βρούμε σαν αφορμή τους πρώτους ομοφιλοφιλικούς γάμους στην Ελλάδα, για να γιορτάσουμε την σεξουαλικότητά μας! Άντε και στα δικά μας!