Νευρωνικά περίπλοκες καταστάσεις

Αυτή η θεωρία μας έχει καταστρέψει απ’όλες τις πλευρές. Πας να ξεκινήσεις μια πράξη, θες όμως να την πετύχεις, για να την πετύχεις πρέπει να’χεις μια θεωρητική σωστή βάση, ξεκινάς να φτιάξεις την βάση σου κι εκεί κολλάς. Μπερδεύεσαι, ανοίγεις νέες προοπτικές και χάνεσαι σ’αυτές, ξαναβρίσκεσαι, προσπαθείς να καλύψεις όλες τις περιπτώσεις ενδεχόμενης στραβής εξέλιξης των πραγμάτων, ξαναχάνεσαι, ξεφεύγεις από το θέμα και τελικά καταλήγεις να έχεις φτιάξει μια πολύ σωστή θεωρητική βάση για το ότι δεν έκανες ούτε το ελάχιστο από την πράξη που σχεδίαζες. Κάτι ξέρανε οι αρχαίοι έλληνες… το’χανε πιάσει το νόημα τη τραγικής ειρωνείας…

Σαν να ψάχνεις κάτι στο internet (είμαι καμένη που το θέτω έτσι? ). Ξεκινάς με στόχο να βρεις συγκεκριμένες πληροφορίες και μετά από ένα τεταρτάκι καταλήγεις σε κάποιο site που αναλύει γιατί ο Νίτσε έγραφε με το αριστερό (που λέει ο λόγος). Πας να λύσεις μια άσκηση στα μαθηματικά σχετική με ακολουθίες και σειρές και καταλήγεις στην παραγώγιση του χρόνου (:-S). Να το πω κι αλλιώς. Τα φτιάχνεις μ’ενα παιδί και μετά από λίγο καιρό δεν ξέρεις ποιον/α θες να πρωτοφιλήσεις.

Ο στόχος πλέον δεν αποτελεί στόχο. Αποτελεί δρόμο για να πας σε άλλο στόχο, τον οποίο μετά από λίγο θα απορρήψεις, γιατί θα θυμηθείς ότι έχεις αφήσει ανικανοποίητο τον προηγούμενο στόχο, ο οποίος μπορεί να έχει άλλον ανικανοποίητο προηγούμενο στόχο, ο οποίος μπορεί να απορριφθεί γιατί από τότε που έβαλες αυτόν τον στόχο μέχρι τώρα που ξαναγύρισες σ’αυτόν (μιας και τον θυμήθηκες), τα πράματα έχουν αλλάξει και πλέον δεν έχει κανένα νόημα για σένα να τον ικανοποιήσεις.

Γκρίνια! Γκρίνια!