Το κενό πολλά κιλά ζυγίζει

Το κενό πολλά κιλά ζυγίζει
κι η αδράνεια ολόκληρη με γεμίζει
Δεν είναι έλλειψη η απουσία
αλλά, προστιθέμενη πολύ βαριά ουσία.
Στο στόμα μου μια άσχημη γεύση αποκτά
και το τραγούδι μέσα μου σταματά.
Παρατηρώ βίαιες αλλαγές,
κι όμως, μπροστά στο βάρος,
οι αντιδράσεις μου νεκρές.
Σ’ένα κομμάτι μου άδειο
και τόσο βαρύ,
κουβαλώ ένα αίσθημα άθλιο.
Είμαι μισή.

Ασθενική κατάσταση.
Σαν να’μαι στη σκηνή
αλλά ο θεατής να κλέβει την παράσταση.

Κι όλα αυτά στο τέλος μαζεμένα
μου κάνουν μάτια κλαμένα.